Ik vertel een verhaal over kane

Kane hield de vuurtoren in stand omdat niemand anders dat deed. Het eiland had drie koppige geiten, één aanlegsteiger en een lucht die nooit helemaal koos tussen storm en verontschuldiging. Elke schemering klom hij de spiraaltrap op, stak de LAMP aan en keek hoe de duisternis zich verzamelde als een ingehouden adem.

Op een nacht dreef een boot zonder lichten binnen. Een meisje stapte op de steiger met een verzegelde envelop en een naam die ze niet wilde zeggen. Ze vroeg alleen om droge kleren en een plek om te wachten tot de dageraad. Kane gaf haar beiden en vroeg niets terug. Bij het eerste licht was ze weg. De envelop bleef liggen, gewogen door een gladde zwarte steen.

Hij opende hem. Binnenin: een kaart van hetzelfde eiland, getekend jaren voordat hij arriveerde, met zijn eigen handschrift in de marge: Laat haar niet vertrekken.

Kane keek naar de lege aanlegsteiger. De LAMP brandde nog steeds. Ver weg sneed een bleke wake door het water. Hij achtervolgde het niet. Hij klom de trap op, knipte de lont af en hield het licht helder. Sommige beloftes, wist hij, zijn bedoeld om maar één keer gebroken te worden. De zee hield haar raad. Kane bleef zitten.